ul. Smulikowskiego 4, pok. 221, II piętro, 00-389 Warszawa  +48 536-555-608; fdir(at)wp.pl 
www. fdir.pl  www.programdavinci.pl
fundacja dziecko i rodzina przykladowe zdjecie kampani
Marka Michalaka. Dotychczasowe prace zespołu doprowadziły do wstępnych wniosków, wymagających dalszego opracowania.
Niektóre z tych wniosków, to:
  • Należy tworzyć w każdym powiecie lokalny system wsparcia dla usamodzielnianych. Systemem kierowałby powiatowy koordynator, który może pracować w PCPR lub być „zlecany” organizacji pozarządowej. W większych powiatach (miastach) koordynatorów może być więcej niż jeden. Koordynator ma obowiązek zbudować system wsparcia dla wychowanków (wsparcie psychologiczne, prawne, mieszkania chronione itd.) Koordynator rozlicza opiekunów usamodzielnienia, tworzy budżet programu zatwierdzany przez powiat, opracowuje powiatową strategię i plan działania w zakresie usamodzielnień (w tym plan tworzenia zasobów mieszkaniowych, polityki wzmacniania kompetencji zawodowych wychowanków, wsparcie pracodawców przez odpowiednie programy itd.) Koordynator tworzy też procedury koordynacji działań między służbami powiatowymi a gminnymi, oraz wewnątrz powiatu (specjaliści, wydziały lokalowe, szkoły, organizacje pozarządowe itd.)
  • Należy opracować zakres obowiązków i odpowiedzialności opiekuna usamodzielnienia.
  • Należy zorganizować szkolenia w powiatach dotyczące procesu usamodzielnienia i roli opiekuna usamodzielnienia oraz innych osób odpowiedzialnych za przygotowanie i wspieranie wychowanka (wychowawcy, rodziny zastępcze, psychologowie, pracownicy socjalni itd.).
  • Należy wpisać do rozporządzenia (lub w załączniku do rozporządzenia) obszary usamodzielnienia, w szczególności takie, jak: Mieszkanie,przygotowanie do zawodu,dochód,zdrowie psychofizyczne + potrzeby terapii,więzi, relacje, przeszłe traumy w tym związane z separacją z rodziną,sieć wsparcia (zasoby wsparcia),zasoby własne, w tym poczucie wartości,poziom nadziei,wizja przyszłości w oczach dziecka, umiejętność planowania i realizacji planów,umiejętności społeczne, umiejętności życiowe, wartości (system wartości)
  • Należy dążyć do profesjonalizacji usługi usamodzielnienia przez funkcjonowanie profesjonalnych opiekunów usamodzielnienia w „powiatowym systemie usamodzielnień”. Kandydaci na opiekunów usamodzielnienia powinni być weryfikowani przez powiatowego koordynatora programu usamodzielnień i zespół ds. okresowej sytuacji dziecka.
  • Profesjonalni opiekunowie usamodzielnienia powinni być wynagradzani (chociażby symbolicznie za swoją pracę. Powinni być zobowiązani do sprawozdań z przeprowadzonej pracy i rozliczani przez powiatowego koordynatora programu.
  • Należy opracować standardy szkoleń, kompetencji, umiejętności, zakresu odpowiedzialności i uprawnień opiekuna usamodzielnienia.
  • Należy angażować gminy we współodpowiedzialność za usamodzielnianych na ich terenie.
  • Należy inwestować w zasoby i kompetencje opiekunów usamodzielnienia oraz podejmować działania, które pomogą usamodzielnianym w świadomym wyborze opiekuna.
  • Należy wprowadzić obligatoryjne programy dla młodzieży (od co najmniej 16 roku życia) w placówkach i rodzinach zastępczych; w celu budowania zasobów i kompetencji dziecka i wzmacniania relacji z osobami ważnymi dla dziecka.
  • Należy przywrócić rodziny zaprzyjaźnione do Ustawy o Wspieraniu Rodziny i Systemie Pieczy Zastępczej. Należy promować rodziny zaprzyjaźnione dla dorosłych wychowanków (w celu budowania dla nich zasobów wsparcia).
  • Należy dostosować organizację pracy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych do wymogu indywidualnej pracy z usamodzielnianymi(zwiększyć pulę godzin pracy indywidualnej wychowawcy z wychowankiem).
  • Należy zabezpieczyć większą liczbę miejsc w mieszkaniach przejściowych („treningowych”) (np. np. przez wynajem mieszkań opłacany przez samorząd).
  • Należy wpisać do Ustawy lub rozporządzenia zakaz usamodzielniania wychowanków „do nikąd”.
  • Należy tworzyć programy usamodzielnień w oparciu o zasadę partycypacji wychowanków i osób z doświadczeniem usamodzielnienia z pieczy zastępczej. Należy angażować młodzież usamodzielnianą do tworzenia powiatowych programów usamodzielnienia.
  • Poszukiwanie mieszkań lub miejsc pobytu dla usamodzielnianych wychowanków powinno się odbywać od (najpóźniej) około 16 roku życia. Tworzenie indywidualnych planów usamodzielnienia na 2 miesiące przez ukończeniem 18 roku życia nie ma sensu (za późno).
  • Dzieci, które usamodzielniają się na podstawie ustawy o pomocy społecznej nie powinny tracić pomocy na kontynuowanie nauki.Konieczne jest zrównanie przywilejów usamodzielnianych z różnych form – domy dziecka - młodzieżowe ośrodki socjoterapeutyczne – rodziny zastępcze.
  • Placówki opiekuńczo-wychowawcze powinny mieć szansę starania się o środki na programy usamodzielniania, tak jak organizacje pozarządowe.

A oto niektóre uwagi dotyczące usamodzielnienia z sondy na stronie Facebook Fundacja Dziecko i Rodzina:

  • Sylwia (wychowanka) – Potrzebna jest przede wszystkim świadomość, że ktoś jest, że pomoże. Potrzebne jest kształtowanie we mnie świadomości, że dam radę, że jestem wartościowa. Tego nie da się zrobić w pół roku.
  • Asenata – Potrzebna jest świadomość, że mam dokąd wrócić…
  • Tomasz – Wychowawcy mają kolejne dzieci i są bardzo obciążeni pracą…
  • Sylwia – Proces usamodzielnienia powinien zaczynać się w momencie, kiedy dziecko trafia do placówki. Postuluje też OBOWIĄZEK zapewnienia dzieciom z pieczy zastępczej 2 lat mieszkania w mieszkaniu chronionym.
  • Sylwia - Postuluję, żeby w uzasadnionych przypadkach istniała możliwość powrotu do pieczy. Usamodzielnienie jest często impulsem, zachłyśnięciem się wolnością, a potem nie ma dokąd wrócić…
  • Anka – Nad procesem usamodzielnienia powinni czuwać ludzie przygotowani do tej roli…
  • Agnieszka (wychowanka) – Ważne jest budowanie poczucia wartości młodych ludzi.
  • Beata – Problemem są częste zmiany wychowawców w czasie przygotowania do samodzielności.
  • Anka – Z kandydatami na wychowawców trzeba przeprowadzać rozmowy kwalifikacyjne już na etapie studiów.
  • Monika (wychowanka) – Najważniejsza jest miłość… odrobinę empatii należy się każdemu człowiekowi.
  • Grzegorz – Właściwi, mądrzy opiekunowie zastępczy pomogą w usamodzielnieniu swojemu wychowankowi. Czyli trzeba zainwestować w rodziny zastępcze…
  • Karol – Miałem 19 lat. Za drobny błąd usamodzielniono mnie w trybie natychmiastowym. Przez 3 miesiące mieszkałem w pustostanach. Potem poradziłem sobie sam… Z domu dziecka nikt się nie zainteresował, bo przecież nie byłem już ich wychowankiem.
  • Magda – Kazali mi się wynosić i nawet nie miałam toreb, żeby się spakować. Kupiła mi je była wychowawczyni za swoje pieniądze…
  • Monika – Nie dostałam pomocy finansowej, bo związałam się z Niemcem i pani z PCPR powiedziała, że mi nie da, niech mi „Niemcy” dadzą…

 

Zapraszamy do dyskusji na ten temat – na naszej stronie Facebook „Fundacja Dziecko i Rodzina”

 

Subskrybuj