ul. Smulikowskiego 4, pok. 221, II piętro, 00-389 Warszawa
 
+48 536-555-608; 22 318-91-75 fdir@wp.pl    
fundacja dziecko i rodzina przykladowe zdjecie kampani
Z ogromną przyjemnością ogłaszamy konkurs „Spełniam marzenie” dla dzieci i młodzieży w wieku 13 – 21 lat. W ramach realizowanego programu d@Vinci.
Udział w konkursie mogą wziąć dzieci i młodzież z różnych form pieczy zastępczej oraz z rodzin objętych pomocą OPS.

Nagrodą jest:
1. Nieodpłatny udział w atrakcyjnym, 10 – dniowym obozie na Mazurach dla zakwalifikowanych 20 osób, w trakcie którego będzie można poznać ciekawych ludzi, pobawić się w filmowca, wziąć udział w nauce capoeira, warsztatach z autoprezentacji, plastycznych i innych.
2. Pomoc w zrealizowaniu swojego marzenia.
3. Nagrody finansowe dla osób, które zajmą pierwsze, drugie i trzecie miejsce oraz dwóch wyróżnionych.
4.. Możliwość kontynuacji w programie przez osoby, które zakwalifikują się na obóz.

Co trzeba zrobić? Sprawa prosta:
1. Nagrać autoprezentację w postaci ok. 3 minutowego filmu (może to być zrobione telefonem).
2. Napisać scenariusz swojego życia w perspektywie najbliższych kilku lat.
4. Wysłać wszystkie materiały do Fundacji.

Wszystkie szczegóły dotyczące konkursu są dostępne w regulaminie 
Czekamy na Wasze prace, trzymamy kciuki i życzymy powodzenia.
Rok 2018 rozpoczął się dla Nas wyzwaniem szczególnym. Uczestniczymy w projekcie „Pomoc Ocalonym” wspólnie z Fundacją Orla Straż realizowanym na terenie Republiki Iraku.
To tam w sierpniu 2014 roku terroryści tzw. Państwa Islamskiego dokonali na Jazydach ludobójstwa mordując kilka tysięcy ludzi i porywając kilkanaście tysięcy kolejnych. Kobiety jazydzkie po uwolnieniu często samotnie wychowują dzieci ponieważ mężowie zostali zamordowani lub ich los jest nieznany co dodatkowo komplikuje sytuację. Nie otrzymują też wystarczającej pomocy humanitarnej.
Największym problemem jest bardzo zły stan psychiczny uwolnionych kobiet. Były one gwałcone i torturowane.  Do dziś są zwykle w głębokiej traumie a pozbawione pomocy dokonują prób samobójczych – niestety często udanych. Pomoc, która do nich dociera powinna być kompleksowa i długofalowa, wykraczająca poza dostarczenie żywności czy dachu nad głową.
To do nich adresowany jest projekt „Pomoc Ocalonym”.

Zakłada on następujące działania:

• KURS SZYCIA: (3 Godziny dziennie z przerwą na posiłek przez 23 dni robocze czyli ok. miesiąc kalendarzowy)
Kobiety: - Zajęcia z szycia maszynowego - Zajęcia z szycia ręcznego
Dzieci: - Nauka języka angielskiego - Zajęcia plastyczne - Śpiew i filmy edukacyjne

• ZAOPATRZENIE 4 RODZIN
Kupno zwierząt domowych;
Kupno maszyn do szycia dla jednej rodziny (po ukończonym kursie szycia).

• ZAJĘCIA W SIEROCIŃCU: (4 godziny dziennie przez miesiąc)
Kobiety:
- Zajęcia z dziewiarstwa dla kobiet
- Nauka gotowania
- Nauka pisania i czytania (wszystkie kobiety są praktycznie analfabetkami)
Dzieci:
- Zajęcia plastyczne
- Zajęcia sportowe
- Zajęcia wychowawcze (zasady dobrego wychowania, higiena osobista, sposoby efektywnej nauki itp.)

Sukcesem realizowanego projektu będzie zapobieganie dalszym samobójstwom objętych pomocą kobiet. Poprawa ich stanu psychicznego ( i ich dzieci) to nasz cel główny. Celem drugoplanowym jest ukończenie przez kobiety kursów, a przez dzieci udział w zajęciach. Kobiety zostaną w ten sposób przygotowane do przyszłej pracy w warsztacie, a dzieci do dalszej nauki.
20 kwietnia 2017 odbyło się spotkanie w Biurze Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej w Brukseli z Panią Magali Lenoel, Manager Programowym Polityk Europejskich - na temat przebiegu procesu deinstytucjonalizacji w Polsce. Podkreślona została potrzeba opracowania krajowej strategii lub planu budowy nowego systemu wspierania rodzin w Polsce opartego na zasobach rodzin oraz zasobach społeczności lokalnych.
Spotkanie, w którym uczestniczył Tomasz Polkowski, Prezes Fundacji, dotyczyło rozumienia deinstytucjonalizacji nie jako ograniczania liczby dzieci w instytucjach, ale zmiany sposobu myślenia wszystkich, którzy mają wpływ na system wspierania dzieci i rodzin. Wzmacnianie rodzin zamiast ich dyskryminowania i etykietowania, reintegracja dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej, wzmacnianie systemu rodzin zastępczych otwartych na współpracę z rodzinami biologicznymi - to projekty, które Komisja chciałaby widzieć w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych. Przewijała się myśl, że samo ograniczenie liczby dzieci do 14 w małych domach dla dzieci nie jest deinstytucjonalizacją. Potrzebne byłoby indywidualne podejście, oparcie się na relacjach emocjonalnych oraz intensywna praca z rodziną.
Omówiono wiele polskich dobrych praktyk w dziedzinie deinstytucjonalizacji.

Zapraszamy do  któtkiej relacji z drugiego w historii międzynarodowego spotkania trenerów PRIDE: Rodzinna opieka zastępcza / Adopcja. Wśród nich amerykańscy twórcy programu z Eileen Pasztor w roli głównej, Rob van Pagee, który wprowadzał PRIDE do Polski w 2000 roku, Maria Herczog - miedzynarodowy autorytet w dzedzinie pomocy dzieiom i rodzinom. " Kandydaci, którzy nie wierzą we wzmacnianie więzi dziecka z rodziną biologiczną - nie powinni stać się rodziną zastępczą". "Dzieci nie zabiera się z rodziny, dzieci się separuje od rodziny...." "Dzieci nie są umieszczane w rodzinach. Dzieci dołaczają do rodzin..." To nie które cytaty z dzisiejszego dnia, które zapamiętaliśmy.... I podziw dla umiejętności trenerskich amerykańskich specjalistów. Jakby byli z innego świata

Zapraszamy do obejrzenia relacji.

Spotkanie organizacji pozarządowych z Europy działających w ramach kampanii „Otwarte drzwi dla dzieci Europy”odbyło się w dniach 19-20 kwietnia w Brukseli. Spotkanie zorganizowane przez Eurochild, którego nasza Fundacja jest członkiem. Oto trochę „wychwyconych” myśli uczestników (nie wszystkie muszą koniecznie być podzielne przez współpracowników naszej Fundacji):
• Słowo „deinstytucjonalizacja” jest negatywne i prowadzi do niezrozumienia i konfliktów. Powinniśmy raczej mówić o budowaniu nowego systemu, w którym wzmacnia się rodziny zamiast je zastępować.
• Należy patrzeć na nowy system całościowo a nie tylko z punktu widzenia systemu wsparcia rodziny oraz pieczy zastępczej. Nowy system to koordynacja wsparcia dla rodzin w budowaniu ich zasobów, budowania adekwatnej polityki mieszkaniowej, dotyczącej zdrowia, edukacji itd.
• Nie można mówić o budowaniu nowego systemu bez krajowej strategii i planu koordynującego wiele gałęzi polityki społecznej
• Niebezpieczeństwa dla procesu zmian: Ponowne wzmacnianie się „medycznego” podejścia do pomocy społecznej, w którym plany pomocy tworzy się w oparciu o diagnozy specjalistów a sama praca to realizacja planów tworzonych przez rosnąca armię specjalistów zamiast przez same rodziny.
• Kolejnym niebezpieczeństwem jest rozbudowywanie usług dla samych dzieci w oderwaniu od rodziny.
• W wielu krajach deinstytucjonalizacja jest rozumiana albo jako przeniesienie dzieci z instytucji do rodzin zastępczych, albo jako zmniejszanie ilości dzieci w instytucjach – co ma często mało wspólnego z ideą podejścia wzmacniającego do rodzin, wzmacniania ich zasobów, uniezależniania rodzin od systemu itd.
• Celem zmiany to system, w którym więcej dzieci żyje szczęśliwie w rodzinach, mniej dzieci jest w pieczy zastępczej (obojętnie jakiej), a pomoc udzielana jest tylko tym rodzinom, które nie posiadają zasobów.
• Nie należy być zbyt gorliwym: Będą przypadki, w których kilkuosobowe instytucje będą najlepszym rozwiązaniem (oby czasowym) dla niektórych nastolatków lub nawet dzieci.
• Rodziny zastępcze powinny być częścią systemu wzmacniającego rodziny.
• Kampania na rzecz zmian powinna być pozytywna, pokazywać wartość rodzinnej miłości dla rozwoju dziecka, możliwości angażowania rodzin i społeczności lokalnych, dająca możliwości wypowiedzi samym dzieciom, pokazująca dobre przykłady specjalistów wspierających rodziny, rodzin zastępczych akceptujących pochodzenie dzieci oraz małych instytucji opiekuńczych działających planowo na rzecz dzieci i ich rodzin

Subskrybuj